ΓΕΡΣΗ-Είσαι το κόκκινο στο αίμα μου-Αργυρώ Μαργαρίτη (review)

«Τι είμαι για σένανε, Γιώργη Καραδάμογλου; Αυτό μόνο… πρέπει να ξέρω…»

Το άλογο χρεμέτισε , χτυπώντας την οπλή του σε μια πέτρα που εξείχε, ο αμάξάς τράβηξε τα γκέμια.Ο Γιώργης έχωσε τα μάτια στα τσίνορα της, ζυγίστηκε πάνω τους, ισορρόπησε, κρεμάστηκε .Βούλιαξε στο υγρό βλέμμα, φοβήθηκε να μη γίνει δάκρυ και τον πνίξει, τσούλησε στη κατηφόρα της μύτης να σωθεί, χώθηκε στα ρουθούνια να ρουφήξει την οσμή της .Στα χείλη παραδόθηκε. Τα λευκά της δόντια τον  γέμισαν πληγές καθώς θυμήθηκε τη νύχτα τους. Εδώ που φτάσανε, δεν είχε άλλη επιλογή.Έπρεπε να της πεί την αλήθεια.Πήρε το χέρι της , έσκυψε και απόθεσε στη φούχτα της ένα φιλί.

«Εσύ, ομορφιά μου, είσαι το κόκκινο στο αίμα μου…»

 

Γέρση παραλία

Ένα ιστορικό και άκρως μεθυστικό βιβλίο που μας ταξιδεύει στη γη της Ιωνίας, τότε που το ελληνικό στοιχείο διέπρεπε κάτω από τη σκιά του Τούρκου δυνάστη!!

Είναι ένα μυθιστόρημα με ιστορικό υπόβαθρο και δυνατά συναισθήματα που συνθέτουν ένα ανθρωποκεντρικό πορτρέτο  αλλά κι  ένα  πορτρέτο με τα ήθη και τα έθιμα  του Ελληνισμού της Ιωνίας.

Ένας έρωτας παραμυθένιος το μυθιστόρημα αυτό, μπερδεμένος στις κλωστές της Ιστορίας, τότε που θέλησε να δοκιμάσει τις αντοχές της προδοσίας, τη δύναμη της φωτιάς.

<<Και αν πάει να της πει, σε αγαπώ ,είσαι το κλειδί στης καρδιάς μου τη πόρτα,εγώ ποταμός και εσύ το νερό ,στερεύω μακριά σου…>>

Ένα χαρμάνι ανθρώπων , «μυρωδιών Μικράς Ασίας»… Πρωταγωνίστρια η Γέρση που  μεγάλωσε στη Σμύρνη, αρχοντοπούλα αναντάμ μπαμπαντάμ, στη θωριά της σου κοβόταν η ανάσα. Περήφανη και ξιπασμένη, μαστίγωνε τις δούλες της μπας και τις κάνει φιλενάδες. Λουζόταν στο χαμάμ, όταν την είδαν ξαφνικά τα δυο καρντάσια, ο Γιώργης κι ο Σελίμ, κι ήρθε ο έρωτας να σπαράξει τη σάρκα, να ξεπαστρέψει, να μαγέψει.

Η Γέρση  γοητεύει , σκορπά πάθη αιματηρά στο πέρασμά της .

1900, στη σκιά ενός εφιαλτικού μυστικού γεννιέται ένα κοριτσάκι. Είναι η Γέρση,, η πριγκίπισσα στη ζωή του πατέρα της, του καρδιοκατακτητή Λάζαρου Πασαλή, μεγαλωμένη στη χλιδή, με κάθε της επιθυμία να είναι διαταγή. Ματαιωμένη μόνο από τις δυο της μυστηριώδεις καμαριέρες που της αρνούνται τη φιλία τους, η Γέρση μεγαλώνει κι εξελίσσεται σε μια κοπέλα όμορφη σαν νεράιδα που ξυπνά βαθύ έρωτα σε δυο άλλοτε καρδιακούς -αδερφοποιτούς φίλους , τον Γιώργη Καρδάμογλου που διατηρεί αδαμαντωρυχεία στο Γιοχάνεσμπουργκ και τον χαρακτηρίζει η εκλογικευμένη λαχτάρα του για τη Γέρση και από την άλλη , τον Σελίμ αγά, φανατικό κεμαλιστή που χαρακτηρίζεται από ένα πόθο , ο οποίος φτάνει στα άκρα, με δόλιους τρόπους !

Ίσως να μην είναι τυχαία αυτή η αντίθεση:

Η Γέρση συμβολίζει την Σμύρνη , την Ανατολίτισσα που μαγεύει με τα ευρωπαικά λούσα και την ελληνική ψυχή- που τη διεκδίκησαν Έλληνες και Τούρκοι.

<<Είτε πήρε το όνομα της από την αμαζόνα  είτε από τη κόρη του βασιλιά, η Σμύρνη έχει κληρονομιά και από τις δύο.Την αγνότητα και τη γυμνόστηθη παλικαριά της πολεμίστρας, την αμαρτία και τη κόλαση της πριγκιπέσσας που καταράστηκε τη μοίρα της, να χαθεί έτσι άδικα η πόλη τούτη αφού η ομορφιά της την έκανε φαντασμένη και απρόσεχτη…Νε ιστέ…>>

Μια κοινωνία που βρίσκεται στην άκρη της γκρεμού , ανάμεσα στα σαλόνια της αριστοκρατίας , τη φτώχεια των χαμινιών και των ψαράδων- στα σουαρέ ,τα καφέ σαντάν και τα χαμάμ .

<<Τελείωσε ο Μεγάλος πόλεμος που κράτησε κοντά δύο χρόνια,τραβήξανε οι μεγάλοι μια κόκκινη γραμμή στα κιτάπια τους, από εδώ οι χαμένοι, από εκεί οι νικητές,η Ελλάδα από εκεί. Η Τουρκιά με τους χαμένους, όπως πιστεύανε οι αφελείς,γιατί το σχέδιο υφαινόταν προσεχτικά.Μια κάθαρση ονειρεύονταν και λαχταρούσαν οι μεμέτηδες και τούτο δεν ήταν βολετό να γίνει με τόσα τσιμπούρια να τους ρουφούν το αίμα. Γιατί εκεί στο κούφωμα της μικρασιατικής παραλίας ήτανε, που λες, μια πόλη μαγική,όλου του κόσμου η ομορφιά μπάζα δεν έπιανε μπροστά στα κάλλη της, τα πόστα κρατούσαν γερά τα εγγόνια του Ομήρου, εμπόριο,σχολεία,αρχοντιά.Σαν την αγριάδα άπλωναν, σκεπάζοντας τα τουρκόχορτα,  φύτρωναν παντού μηλιές με κόκκινους καρπούς, πρέπει να τους ξεριζώσουμε, να καθαρίσει ο τόπος.>>

Τα σύννεφα του ολέθρου πυκνώνουν και  μόνο η Σμύρνη απολαμβάνει αυτάρεσκα μια ομορφιά που ακροβατεί στην πνευματική λάμψη και την αμαρτία! Ανάμεσα στους στροβιλισμούς του έρωτα και της Ιστορίας, ένα  πλήθος προσώπων βιώνουν το ατομικό τους δράμα, ώσπου όλα συνθλίβονται στο πέρασμα του Πολέμου…    Ο καθένας έχει μια προσωπική ιστορία η οποία μας περιγράφεται και τις περισσότερες φορές μας σοκάρει…και μέσα από την ιστορία της ζωής των ηρώων, βλέπουμε καθαρά τη ζωή τόσο διαφορετικών ανθρώπων μεταξύ τους ..…Βούντη,Χρυσή , Αισέ, Δημητρός, Τρύφωνας, Κίτσα, Ανέστης-και πόσοι ακόμη…Έλληνες και Τούρκοι.

Σαν παραμύθι, οι ζωές μπερδεύονται με το καβουρντισμένο κύμινο και το πετιμέζι, Ρωμιοί και Τούρκοι, κιμπάρηδες και ραχατλήδες, ηγέτες ξιπασμένοι, ανίκανοι, παθιασμένοι, αδιάφοροι. Ο χορός των ζεϊμπέκηδων, οι ατμοί του χαμάμ, τα προσκοπάκια στο Αϊδίνι, μυστικά και καταχωνιασμένες αμαρτίες, προδοσίες, φονικά, ένα γυμνό κορίτσι κρεμασμένο ανάποδα, ο Σαγγάριος ποταμός (σαν τον Αχέροντα) να καταπίνει φαντάρους, στην Έρημο, να ξεραίνονται οι κόκκινες μηλιές, οι ατμοί του χαμάμ να θολώνουν την άλλοτε απόλυτη ομορφιά.

Γέρση

<<Αλλά σου τ’ ορκίζομαι στο γιαταγάνι το κοφτερό,στο όνομα του Αλλάχ, στο ιερό βιβλίο του Προφήτη,πως όλα τούτα, στάχτη στα μάτια των μεγάλων που θαρρούν πως κυβερνάνε το ντουνιά, πέφτουν στην παγίδα οι γκιαούρηδες,εμείς κουνάμε τα σχοινιά, ένα και ένα κάνουν δύο, μελετημένες οι αντιδράσεις τους ,προβλέψιμες, όλοι το ίδιο στη θέση τους . όταν κάνεις πως σηκώνεις το ποδάρι από το κεφάλι της όχεντρας, αυτή ανοίγει το στόμα να πάρει ανάσα, τινάζει τη γλώσσα, κάποιοι φαρμακώνονται, μα δεν γίνεται αλλιώς,εσύ πατάς με δύναμη τη φτέρνα και τη λιώνεις ,και τότε κανείς δεν σε αδικεί, καλά έκανες, παραδέχονται, και να δεις που, σαν έρθει εκείνη η ώρα η ιερή που σαν αρουραίοι θα πέφτουν στη θάλασσα, θα κάθονται οι μεγάλοι του ντουνιά στα καράβια και, σαν πλησιάζουν τα ποντίκια να ανεβούνε να σωθούν,  θα τους ξεριζώνουν τα νύχια να μη μπορούν να γραπώνονται.>>

Ο πόλεμος εμφανίζεται τμηματικά και παρά τις περιορισμένες αναφορές , η συγγραφέας κατορθώνει να μας δώσει χωρίς να κρίνει τα στοιχεία εκείνα που αναπαριστούν τη θηριωδία της Μικρασιατικής καταστροφής, και τις πληγές που αφήνει ένας πόλεμος στη ψυχή του κάθε ανθρώπου ..πληγή που δεν γιατρεύεται ποτέ…

<<Μια ολόκληρη γενιά χάθηκε..μια ολόκληρη γενιά θυσιάστηκε …Νεκροί και σακάτηδες..Ορφάνεψε η αγκαλιά και της μάνας και της ανέ..Αργότερα είπαν άστοχη ετούτη την επιχείρηση, την καταδικάσανε ως ανεδαφική..Απλά πράγματα…>>

Παραθέτει τα γεγονότα που εξελίσσονται σε χρονολογική σειρά… ακολουθούν την πορεία του χρόνου.

Θα το κουβαλάω για πολύ καιρό στο μυαλό μου!!!! Ένα διαφορετικό βιβλίο για τη Σμύρνη!!!! Από τα βιβλία που δεν ήθελα να τελειώσουν.. Η αλήθεια είναι ότι καθυστέρησα να γράψω γι’ αυτό , γιατί έτσι θεωρούσα ότι κάτι έχω ακόμα (ένα δέσιμο) με αυτό το βιβλίο..

Όταν ξεκίνησα να γράφω λοιπόν, οι σκέψεις μου άρχισαν να βγαίνουν η μία μετά την άλλη… μπερδευόμουνα.. δεν ήξερα τι γράψω πρώτο και τι δεύτερο.. όλα ξεπηδούσαν ασταμάτητα ..Συγκινήθηκα , έκλαψα ,έζησα αυτόν τον ζηλευτό έρωτα, εξοργίστηκα για ακόμα μια φορά με τη προδοσία όλων, ξένων και ‘’ελληνικών πολιτικών’’ δυνάμεων για να μας πάρουν τη γη μας και για ακόμα μια φορά είπα πως δεν θα ξεχάσω ποτέ ..και που ξέρει κανείς ,ίσως λέω ίσως η κόκκινη μηλιά να υπάρξει……

Δεν θα μπορούσε να είναι καλύτερο!!!

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s