Το κορίτσι από τη Γερμανία-Armando Lucas Correa-Εκδόσεις Διόπτρα (review)

ΔΥΟ ΝΕΑΡΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ
ΔΥΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΣΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΩΝ
ΚΙ ΕΝΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ ΙΣΤΟΡΙΚΌ ΓΕΓΟΝΟΣ

Μια λασπωμένη πέτρα.Ένα θραύσμα καπνισμένου γυαλιού.Ένα ξερό φύλλο. Αυτά ήταν τα μόνα αναμνηστικά από το Βερολίνο που έκρυψα στη βαλίτσα μου στις 13 Μαίου.

1939
Η Νύχτα των Κρυστάλλων, που τα άλλαξε όλα… Ένα ταξίδι που δεν θα ξεχάσει κανένας από τους επιβάτες του Σεντ Λούις.
Στους δρόμους του Βερολίνου ανεμίζουν κοκκινοασπρόμαυρες σημαίες, και η μικρή Χάνα μαζί με την οικογένειά της και πολλούς ακόμη αναγκάζονται να εγκαταλείψουν το μέρος που άλλοτε αισθάνονταν σπίτι. Τότε το ταξίδι με το ατμόπλοιο Σεντ Λούις για την Αβάνα τους δίνει μια αχνή ελπίδα ελευθερίας.
Επάνω στο καράβι θα βιώσουν μια ανέμελη πολυτελή ζωή. Γρήγορα, όμως, τα όνειρά τους θα διαψευστούν, και το πλοίο που κάποτε ήταν η σωτηρία τους τώρα φαντάζει ο αφανισμός τους.

2014
Η Άννα Ρόσεν ζει στη Νέα Υόρκη με τη μητέρα της, η οποία δεν μπορεί να συνέλθει από τον χαμό του συζύγου της, την 11η Σεπτεμβρίου. Στα δωδέκατα γενέθλιά της η Άννα παραλαμβάνει ένα παράξενο δέμα από την Κούβα από κάποια άγνωστη συγγενή της με το όνομα Χάνα.
Το ταξίδι της Άννας στην Αβάνα μαζί με τη μητέρα της θα φέρει στο φως ένα μυστηριώδες παρελθόν με γεγονότα που όλοι ήθελαν να ξεχάσουν…

Η δωδεκάχρονη  Χάνα, είναι εβραικής καταγωγής και  ζει στο Βερολίνο του 1939 με τους γονείς της οι οποίοι είναι πλούσιοι. Τρελαίνεται να γυρνάει τη πόλη με το επίσης δωδεκάχρονο φίλο της Λέο, να ζουν τη δική τους περιπέτεια.όμως τα πράγματα δεν είναι ευοίωνα. Καθώς οι Ναζί, «τα Θηρία» όπως η Χάνα τους βλέπει και τους αποκαλεί έχουν μετατρέψει την αγαπημένη της πόλη και όχι μόνο, σε μια κόλαση, αφού το μόνο που κάνουν και δυστυχώς το κάνουν πολύ καλά είναι να διώκουν όλες τις εβραϊκές οικογένειες.

Ήταν αφόρητο το όσο αγενείς ήταν όλοι.Οι καλοί τρόποι εξαφανίζονταν μέρα με τη μέρα σε μια πόλη που όλοι το είχαν βάλει σκοπό να σπάνε παράθυρα και να κλοτσούν όποιον βρισκόταν στο δρόμο τους.Οι καλοί τρόποι δεν χρειάζονταν πια. Κανείς δεν μιλούσε,όλοι φώναζαν…

Η μητέρα της Χάνας, έχει κλειστεί στο σπίτι και στον εαυτό της, μη μπορώντας να αποδεχτεί αυτή την εξέλιξη. Εκείνη η Θεά όπως την αποκαλεί η κόρη της, με το ισχυρό οικογενειακό παρελθόν της να πρέπει να εγκαταλείψει τη περιουσία της και τη πατρίδα της. Ο πατέρας της Χάνα  μαζί με το πατέρα του καλύτερου της φίλου προσπαθούν να βρουν ένα τρόπο να ξεφύγουν από αυτή τη μέγγενη που κλείνει επικίνδυνα γύρω τους Και τη βρίσκουν. Η οικογένεια της Χάνα και του Λέο ,επιβιβάζεται στο υπερωκεάνιο Σεντ Λούις με σκοπό να φτάσουν στην Αβάνα, στη Κούβα. Συνολικά 937 ψυχές ταξιδεύουν αφού η κυβέρνηση της Κούβας είναι η μόνη πους δέχεται, όπου υποτίθεται ότι θα διέμεναν προσωρινά, ώσπου να έρθει η σειρά τους να εισέλθουν στις ΗΠΑ, με βίζες που είχαν ήδη προμηθευτεί. Χάρη σε διάταγμα του τότε προέδρου της Κούβας, η συντριπτική πλειοψηφία των αδειών αποβίβασης που είχαν εξασφαλίσει οι επιβάτες του Σεντ Λούις κατέστησαν άκυρες και στο πλοίο δεν επετράπη καν να δέσει στο λιμάνι. Στη διάρκεια των πέντε ημερών που το Σεντ Λούις παρέμεινε αγκυροβολημένο στον Όρμο της Αβάνας μόνο 30 από τους επιβαίνοντες ανάμεσα τους η Χάνα και η μητέρα της  έλαβαν έγκριση για να αποβιβαστούν στην Κούβα. Μετά τις άκαρπες διαπραγματεύσεις, το πλοίο αναχώρησε για τις ΗΠΑ και, στη συνέχεια, για τον Καναδά, όπου και πάλι οι επιβάτες του δεν έγιναν δεκτοί. Ο πλοίαρχος Γκούσταφ Σρέντερ με αυτοθυσία , επέστρεψε το πλοίο στην Ευρώπη, όπου οι επιβάτες του μοιράστηκαν στη Μεγάλη Βρετανία, τη Γαλλία, το Βέλγιο και την Ολλανδία. Επέζησαν μόνο 287 επιβάτες οι οποίοι είχαν αποβιβαστεί στην Αγγλία. Οι υπόλοιποι εξολοθρεύτηκαν από τους Ναζί σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ο πατέρας της Χάνα δεν ήταν ένας από αυτούς.

75 χρόνια μετά στη Νέα Υόρκη, η σχεδόν δώδεκα χρόνων Άννα Ρόσεν είναι η δεύτερη ηρωίδα, που μεγαλώνει με την καταθλιπτική μητέρα της, έχοντας –παρά τη νεαρή της ηλικία- αναλάβει τον ρόλο του γονιού στο σπίτι. Ο πατέρας της Άννας χάθηκε στην τραγωδία της 11ης Σεπτεμβρίου, κάτι που η μητέρα της ποτέ δεν ξεπέρασε. Ώσπου ένα δέμα που φτάνει από την Κούβα αλλάζει τη μουντή καθημερινότητά τους. Αποστολέας είναι μια ηλικιωμένη γυναίκα με το όνομα Χάνα, η οποία έχει πολλά να διηγηθεί… ένα ταξίδι που θα φανερώσει το παρελθόν του πατέρα της και της οικογένειας του.

Η μαμά μου είπε ότι η ζωή είναι ένα πάζλ. Εκείνη ξυπνάει προσπαθώντας να βρει το σωστό κομμάτι, δοκιμάζοντας όλους τους διαφορετικούς συνδυασμούς προκειμένου να συνθέσει εκείνα τα μακρινά τοπία της.Εγώ ζω για να τα αποσυνθέσω, ώστε να ανακαλύψω από που έρχομαι.Εγώ φτιάχνω τα δικά μου πάζλ με σπιτικές εκτυπώσεις των φωτογραφιών που βρήκα στη φωτογραφική μηχανή του μπαμπά.

Πολλοί θα πιστέψουν ότι είναι ένα ακόμα μυθιστόρημα γύρω από το Ολοκαύτωμα. Δεν είναι όμως έτσι .Είναι ένα ιστορικό και κοινωνικό μυθιστόρημα που αφηγείται τις ιστορίες δύο κοριτσιών που έζησαν σε πολύ διαφορετικές εποχές, αλλά έχουν περισσότερα κοινά απ όσα θα φανταζόταν κανείς. Δύο ιστορίες που διαδέχονται η μία την άλλη, ρίχνοντας φως σε μια ακόμα τραγική ιστορία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Άνθρωποι ταξίδεψαν με πραγματικό προορισμό την ελπίδα, την ελευθερία, το δικαίωμα στη ζωή. Αντί γι’ αυτό όμως, θα βρουν πόρτες ερμητικά κλειστές και όποια ίχνη ελπίδας είχαν , απλά χάθηκαν… Οι αναγνώστες γινόμαστε ένα με την ηρωίδα, τη μικρή Χάνα. Νιώθουμε αγωνία για το τι θα απογίνει, η ίδια, ο φίλος της οι δικοί της άνθρωποι. Νιώθουμε θυμό για όλα αυτά που περνάνε. Για το πως οι άνθρωποι από φίλοι μετατρεπόμαστε σε «τέρατα», θεωρώντας πως είμαστε ανώτεροι από κάποιους άλλους.Όπως είπα δεν είναι ακόμα μια ιστορία για το ολοκαύτωμα. Είναι μια ιστορία για τις ανθρώπινες σχέσεις μέσα στην ιστορία. Για το ρατσισμό, την μικροψυχία μας, η εμμονή να είμαστε ή να δείχνουμε ανώτεροι από κάποιον άλλο. Και με το πέρασμα του χρόνου όλο αυτό γίνεται καθημερινότητα μας από όποια σκοπιά και αν το βλέπουμε και το ζούμε.

Μέσα από το μυθιστόρημα »Το κορίτσι από τη Γερμανία» στο οποίο ο συγγραφέας με απλή γραφή αλλά καθηλωτική, με τη έντονη πλοκή του, η οποία δίνεται μέσα από τα μάτια δυο μικρών κοριτσιών, οπότε αυτόματα διακρίνεται η αθωότητα των όσων γράφονται, μας κάνει να συνειδητοποιήσουμε ότι κάποια πράγματα δεν αλλάζουν. Ο θάνατος είναι θάνατος, είτε λαμβάνει τόπο σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης είτε ύστερα από μια τρομοκρατική επίθεση. Η απώλεια είναι απώλεια. Η θλίψη, η απόγνωση και τελικά η ελπίδα που γεννιέται μέσα από τις στάχτες είναι πάντα η ίδια. Ανεξάρτητα από τόπους, χρόνους ηλικίες.

Ένα μυθιστόρημα που ειλικρινά με συγκίνησε, μου έμαθε πράγματα της Ιστορίας  τα οποία δεν γνώριζα και με ταξίδεψε. Έζησα ότι έζησαν, αισθάνθηκα ότι αισθάνθηκαν, έκλαψα και τελικά κατάλαβα, ότι στο τέλος πάντα έρχεται η λύτρωση, όπως ο καθένας την αισθάνεται.

Αν δεν έχεις πίστη και δεν είσαι πρόθυμος να συγχωρήσεις, αν δεν πιστεύεις σε τίποτα, είναι αδύνατον να φύγουν μαζί και το σώμα σου και η ψυχή σου…Δεν μου έχει μείνει πολύς καιρός.Τη μέρα που θα πέσω κάτω, τότε θα αφεθώ να φύγω, και αυτό θα είναι όλο! Ποιός ο λόγος να υποφέρει κανείς τόσο πολύ;

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s