Οι δρόμοι της βροχής-Ελευθερία Χατζοπούλου-Εκδόσεις Ψυχογιός (Review)

Τα χρειαζούμενα, σκεφτόταν η Γιασεμή, ποια είναι τα χρειαζούμενα όταν ξεσπιτώνεσαι; Πόσα κομμάτια της ζωής σου να πάρεις,πόσα να αφήσεις πίσω; Τι να διαλέξεις; Χωράνε σε δυο μπόγους και μια βαλίτσα αυτά τα χρειαζούμενα;

Τρεις γυναίκες, ακολουθώντας διαφορετικό δρόμο η καθεμία –ή ίσως εν αγνοία τους τον ίδιο–, συναντιούνται, το 1922, στη Θεσσαλονίκη.

Η Σουμέλα, η Πόντια, και η Βερονίκη, η Αρμένισσα, κουβαλούν το προσωπικό τους δράμα και το φορτίο της γενοκτονίας των συμπατριωτών τους. Η Γιασεμή, η Θρακιώτισσα, από την άλλη, φτάνει στη Σαλονίκη έχοντας στα σπλάχνα της τον καρπό του βιασμού της από έναν Τούρκο.

Η Κατοχή και ο Εμφύλιος αφήνουν καινούργια οδυνηρά σημάδια στη ζωή της Γιασεμής, ξυπνούν όμως και τις τύψεις της για μυστικά που ποτέ δεν ξεστόμισε. Θα αφήσει τη ζωή να κινεί τα νήματα ερήμην της ή θα καταφέρει να την αλλάξει; Τι θα συμβεί όταν, έπειτα από χρόνια, αποφασίσει να βγάλει από τα ντουλάπια της ψυχής της σκελετούς και δαίμονες;

Ένα ταξίδι γεμάτο τραύματα και μυστικά, αγάπες, έρωτες και απουσίες, συναντήσεις που καθορίζονται από την Ιστορία και τη μοίρα. Ένα μυθιστόρημα όπου τα γεγονότα και οι καταστάσεις ανατρέπουν τις ζωές των ηρώων, δημιουργούν όμως ευκαιρίες και διεξόδους για να βγουν από τη δίνη όπου τους έριξαν.

Ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα το οποίο έχει σαν βασικό θέμα τους Έλληνες της Ανατολικής Θράκης, οι οποίοι ξεριζώθηκαν από το τόπο τους την Ανδριανού τους, (Ανδριανούπολη) δύο φορές. Μια το 1913-1914 , όπου ξαναγύρισαν με την ελπίδα της μονιμότητας πια και μια το 1922 η οποία έμελλε να είναι και η οριστική. Μια ιστορία, η οποία μας ταξιδεύει μέσα από τους ήρωες της στη Μικρά Ασία  μέσα από την Αρμένισσα Βερονίκη ,στο Πόντο από όπου ήρθε η Σουμέλα, στην Ανδριανούπολη της Γιασεμής, μέχρι τη Θεσσαλονίκη όπου συναντήθηκαν οι ηρωίδες και έσμιξαν τις πληγμένες τους ζωές. Άγνωστες μεταξύ τους, συναντήθηκαν και προσπαθώντας να επιβιώσουν, βοήθησαν η μία την άλλη , αφού όλες είχαν ζήσει το δικό τους ξεριζωμό. Το μυθιστόρημα παντρεύει τα ιστορικά γεγονότα με τη πραγματικότητα , μέσα από τις ζωές των ηρώων, δείχνοντας μας τον απόλυτο πόνο, την απόγνωση τη πίκρα που έζησαν ως πρόσφυγες . Μια προσφυγιά που δεν ξεχώρισε κανένα. Πλούσιο ή φτωχό, χριστιανό ή όχι, μορφωμένο ή απλό άνθρωπο. Κανένας δεν ξέφυγε.

Με μάτια απλανή κοιτούσαν γύρω τους , τα έστρεφαν ύστερα σ’ εμάς , κουνούσαν τα κεφάλια τους σαν σε χαιρετισμό ή σαν να έλεγαν ποιος ξέρει τι θα τραβήξετε και εσείς, κάρφωνα το βλέμμα τους στα παρατημένα κάρα μας , στα διψασμένα και πεινασμένα ζωντανά μας και κάποιοι ξέσπαγαν σε κλάματα.<<Αχ προσφυγιά>>, μουρμούρισε ένα γέρο -Τούρκος που στάθηκε δίπλα μας.»Χειρότερη και από τη μεγαλύτερη ντροπή είναι..σκληρότερη και από το θάνατο..πρόσφυγες είμαστε και εμείς..αφήσαμε τα σπίτια μας, τα ζευγάρια μας, τα κάρα μας, ρο νοικοκυριό μας, πίκρες μόνο κουβαλήσαμε μαζί μας, πίκρες και μνήμες…»

Δάκρυα σου έρχονται στα μάτια , νοσταλγία για πράγματα που είχαμε και χάσαμε ,πόνος και ένα μεγάλο γιατί.

Η Βερονίκη η Αρμένισσα ερωτεύτηκε και παντρεύτηκε το Τούρκο Κερίμ. Όταν ξεκίνησαν οι διωγμοί στη Πόλη πήγαν στη Θεσσαλονίκη. Η Βερονίκη όμως για ακόμα μια φορά καλείται, από τη μια να βιώσει το πόνο , αφού πεθαίνει ο αγαπημένος της άντρας και από την άλλη να φανεί δυνατή, για να μεγαλώσει  το γιο της και να βοηθήσει τους πρόσφυγες που κατέφθαναν. Έτσι συνάντησε τη Σουμέλα στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης και της έδωσε πάλι ζωή, περιθάλπτοντας την.

Η Σουμέλα υπήρξε γενναία, δίκαιη και πονόψυχη. Στον μακρινό Πόντο βίωσε το άδικο, την τυραννία, την απώλεια. Πήρε μέρος στο αντάρτικο του Πόντου αλλά και στη αντίσταση κατά τη περίοδο της Κατοχής όπου πρόσφερε πολλά στον αγώνα και στο τέλος πέθανε ηρωικά όπως της άξιζε.

Η Γιασεμή  έφυγε κορίτσι   από την Ανδριανούπολη το 1922, για την Θεσσαλονίκη με μόνη  »σύντροφο » τη γιαγιά της και ένα παιδί στα σπλάχνα της από τη βιασμό της από  ένα τούρκο. Οι κακουχίες στο δρόμο πολλές. Χάνει το μοναδικό της στήριγμα, τη γιαγιά της, αλλά η ζωή της ρίχνει στο δρόμο της τη Βερονίκη. Και η ιστορία επαναλαμβάνεται. Θα τη περιθάλψει στο σπίτι της, θα γεννήσει ένα γιο, τον οποίο θα δώσουν για υιοθεσία, αφού η Γιασεμή, ούτε να το δει δεν θέλησε.

Οι δρόμοι των τριών γυναικών χωρίζουν. Η Γιασεμή που είναι η βασική ηρωίδα, θα προσπαθήσει να φτιάξει τη ζωή της. Σε ένα μέρος που κανένας δεν ξέρει το παρελθόν της και δεν θα αφήσει κανένα να το μάθει. Θα προσπαθήσει σκληρά. Θα παντρευτεί, θα ερωτευτεί, θα κάνει πίσω τα προσωπικά της θέλω και ίσως για κάποια στιγμή να φανεί ότι τα καταφέρνει.

Όμως η ζωή τα φέρνει πάντα διαφορετικά και θα κάνει το μεγάλο βήμα, ότι και αν αυτό σημαίνει.

Τόλμησε η Γιασεμή να αναζητήσεις ό,τι έχασες, ό,τι έδιωξες από κοντά σου, ότι πλήγωσες και σε πλήγωσε. Τόλμησε να ζήσεις. Στους τολμηρούς χαρίζεται η ζωή, της έλεγε ο εξάδελφός της ο Χρήστος. 

Η αλήθεια μόνο ολόκληρη μπορεί να υπάρξει. Η μισή αλήθεια είναι ένα καλοφτιασιδωμένο ψέμα. Η αλήθεια πολλές φορές είναι δίκοπο μαχαίρι, κόβει και από τις δυο πλευρές. Η αλήθεια που προσπαθείς να κρύψεις σε σκοτώνει σιγά – σιγά.

Ένα εξαιρετικό  μυθιστόρημα , βασισμένο σε αληθινά γεγονότα, το οποίο μας μιλάει και μας διδάσκει ουσιαστικά για το ξεριζωμό των Ελλήνων της Ανατολικής Θράκης. Μια ιστορία που λίγοι τη ξέρουμε. Γραμμένο σε απλή και λιτή γραφή με έξοχες όμως περιγραφές, η συγγραφέας μας βάζει μέσα στην ιστορία, να τη ζήσουμε σαν πρωταγωνιστές.

‘Φαίνεται πως ο Θεός έχει ένα καλό μάτι και ένα καλό αυτί.Μόνο με τη μία πλευρά του προσώπου του βλέπει και ακούει.Αλλιώς εγώ δεν μπορώ να εξηγήσω πως δεν βλέπει και δεν ακούει τη δυστυχία μας, την αδικία , τα παρακάλια μας.Φαίνεται πως τα τελευταία χρόνια έχει στραμμένο το κουφό αυτί και το στραβό μάτι στη Θράκη»

Ένα συγκινητικό βιβλίο, το οποίο μιλάει για το πόνο που φέρνει η προσφυγιά. Για τους χαρακτήρες των ανθρώπων, οι οποίοι βγάζουν στα δύσκολα το πραγματικό τους εαυτό και είτε θα είναι στη μεριά που θα επιβιώσουν επί πτωμάτων, είτε στη μεριά των ανιδιοτελών  ανθρώπων. Αυτών που θυσιάζονται για όλα. Είτε αυτό είναι η ανθρώπινη ζωή, είτε ή πατρίδα, είτε η προσωπική πορεία του κάθε ατόμου. Μας δείχνει όμως την αστείρευτη δύναμη ψυχής που διαθέτουμε όλοι οι άνθρωποι, όταν στις δύσκολες καταστάσεις, όταν πέφτουμε κάτω, καλούμαστε να σηκωθούμε και προχωρήσουμε μπροστά. όσο δύσκολο και να είναι αυτό . Δάκρυσα, πόνεσα, θύμωσα. Ένα βιβλίο γεμάτο συναισθήματα. Άλλοτε ευχάριστα, Άλλοτε δυσάρεστα.

Άλλωστε η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΉ ζωή έτσι δεν είναι; Εξαιρετικό!!!


Το βιβλίο της Ελευθερίας Χατζοπούλου «Οι δρόμοι της βροχής» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s