Η σκοτεινή πλευρά της ψυχής-Τόνια Κυριφίδη (Review)

Το βιβλίο της Τόνια Κυριφίδη «Η σκοτεινή πλευρά της ψυχής» δεν είναι από εκείνα που συνηθίζω να διαβάζω. Είμαι φαν των αστυνομικών μυθιστορημάτων και των ψυχολογικών θρίλερ και αποφεύγω τις ιστορίες του μεγάλου και απόλυτου έρωτα. Ίσως γιατί γνωρίζω ότι δεν θα ταυτιστώ με τους ήρωες αλλά ούτε θα βυθιστώ στην αφήγηση της ιστορίας. Το συγκεκριμένο βιβλίο έτυχε να πέσει στα χέρια μου και είπα να το πάρω μαζί μου στις διακοπές. Continue reading «Η σκοτεινή πλευρά της ψυχής-Τόνια Κυριφίδη (Review)»

Advertisements

Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια…

«Σκοτώστε όσες κίσσες θέλετε, αν μπορείτε να τις πετύχετε, αλλά να θυμάστε ότι είναι αμαρτία να σκοτώνεις τα κοτσύφια…» Continue reading «Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια…»

Παιχνίδια του δυνάστη χρόνου…

«Ο χρόνος δυνάστης, ο χρόνος που δεν είναι απλώς το ρολόι με τους ωροδείκτες και τους λεπτοδείκτες ούτε το ημερολόγιο απ’ όπου ο άνθρωπος τραβάει και σκίζει και πετάει στα σκουπίδια το χαρτάκι με την ημερομηνία της προηγούμενης ημέρας. Είναι ο χρόνος που αποκτά υπόσταση. Είναι αυτός που παρακολουθεί ακατάπαυστα τον άνθρωπο κι έχει τη δύναμη να μπει μπροστά του και να τον σταματήσει αν κρίνει ότι ο άνθρωπος αυτός έδρασε με τρόπο ανεπίτρεπτο…» Continue reading «Παιχνίδια του δυνάστη χρόνου…»

Κάτω από τον πορφυρό ουρανό του πολέμου…

«Δεν έχω μιλήσει σε κανέναν για τον πόλεμο μου… Αλλά κάποιος πολύ σοφός κάποτε μου είπε ότι ανοίγοντας την καρδιά μας, αποκαλύπτοντας τις ουλές μας, γινόμαστε ανθρώπινοι και ατελείς και ολόκληροι. Υποθέτω πως είμαι πλέον έτοιμος να γίνω ολόκληρος…» Continue reading «Κάτω από τον πορφυρό ουρανό του πολέμου…»

Στους σκοτεινούς λαβύρινθους του μυαλού…

«Όχι. Όχι… δεν είναι τούνελ. Είναι λαβύρινθος. Ένα πλέγμα Σκοτεινών Λαβυρίνθων. Μια αχανής πολιτεία βυθισμένη στα έγκατα της Γης. Τεράστιες αίθουσες που επικοινωνούν με στενούς, χαμηλούς, παγωμένους διαδρόμους, βυθισμένους σε αδιαπέραστο σκοτάδι… Έχασα πολλά κομμάτια από τον εαυτό μου χωρίς να το συνειδητοποιήσω, έχασα όμως κι άλλα με πλήρη επίγνωση. Έσκισα τις σάρκες μου για να τα ξεφορτωθώ. Πόνεσα, πληγώθηκα, δεν είχα τον χρόνο να μετανιώσω, να θρηνήσω. Τα παράτησα λάφυρα, πίσω μου, για όποιον επίμονο εχθρό με ακολουθήσει. Ακόμα κι αν είναι ο ίδιος μου ο εαυτός, σε δεύτερη βελτιωμένη έκδοση. Οι τύψεις, οι ενοχές. Η φυγή δεν είναι λύση. Όσο μακριά κι αν διακτινιστείς, δεν θα βρεις καμία λύτρωση, απλά θα κρύψεις τον σκελετό στην ντουλάπα και κάθε φορά που την ανοίγεις θα τον αντικρίζεις να σου χαμογελάει σαδιστικά…» Continue reading «Στους σκοτεινούς λαβύρινθους του μυαλού…»