Το ρ της ερωμένης θα παίξει με το μυαλό σου…

«Κι είναι κι αυτή η ζωή η πεθαμένη… που σαν κοντά μου έρχεσαι χίλιες ανάσες παίρνει»

Η ζωής μας εκτυλίσσεται πάνω σε μια σκακιέρα. Μεταξύ λευκών και μαύρων τετραγώνων. Η παρτίδα ξεκινάει. Τα πιόνια θυσιάζονται και για να καταφέρεις να σώσεις το βασιλιά θα πρέπει να προστατεύσεις τη βασίλισσα σου. Continue reading «Το ρ της ερωμένης θα παίξει με το μυαλό σου…»

Advertisements

Ο Στόχος-Παναγιώτης Δεληγιάννης (Review)

Δεύτερη ανάγνωση για το βιβλίο «Ο Στόχος» του Παναγιώτη Δεληγιάννη σχεδόν ένα χρόνο μετά την πρώτη και οφείλω να ομολογήσω ότι αυτή τη φορά το ευχαριστήθηκα περισσότερο. Το βιβλίο κυκλοφόρησε σε νέα έκδοση τον περασμένο Μάρτιο από τις εκδόσεις Λιβάνη σε εξαιρετική επιμέλεια από την Κέλλυ Κρητικού και θα μας ταξιδέψει για άλλη μια φορά στην όμορφη περιοχή της Δεκέλειας και των μυστικών που κρύβονται στις αχανείς εκτάσεις της. Continue reading «Ο Στόχος-Παναγιώτης Δεληγιάννης (Review)»

Το Τρεχαντήρι-Νίκος Μεθωνίτης (Review)

«Άπλωσε τα χέρια να αδράξει την κουπαστή και να σαλτάρει στην κουβέρτα κι ο Κωνσταντής απομακρύνθηκε στα μαύρα νερά. Ο πατέρας του τον κοίταζε σοβαρός και αμίλητος μέχρι που η απογευματινή αχλύς τον πήρε μαζί της. Ο Ανδρέας απόμεινε άλαλος στην προκυμαία, με μάτια που υγράθηκαν και παράπονο να του λιγώνει την ψυχή…» Continue reading «Το Τρεχαντήρι-Νίκος Μεθωνίτης (Review)»

Αόρατο νήμα-Ευαγγελία Ευσταθίου (Review)

«Να μάθεις αν θέλεις να πετάς, πέσε και μη φοβάσαι. Μα κι αν η πτώση μονόδρομος φαντάζει, πέτα προτού στο έδαφος βρεθείς με τσακισμένα τα φτερά. Θηρίο αυτός που άντεξε να ζει με την κραυγή στα χείλη, το αίμα στα νύχια, τη μάχη στο βήμα. Θηρίο κι αυτός που άφησε το θήραμα τρέχοντας να φύγει. Στον κύκλο σου ο θάνατος, σ’ αυτόν και η ζωή σου. Ακούς της νύχτας την ανάσα, Θηρευτή; Άκου την. Μέσα την έχεις να γρυλίζει.» Continue reading «Αόρατο νήμα-Ευαγγελία Ευσταθίου (Review)»

Το αναπόφευκτο της μοναξιάς-Γιάννης Ζαραμπούκας (Review)

Η ποίηση αποτελεί ένα συγγραφικό είδος που είναι αρκετά δύσκολο να μπει μέσα στο καλούπι μιας κριτικής άποψης. Και αυτό γιατί δεν έχουμε να κάνουμε με μια ιστορία που έχει αρχή, μέση και τέλος αλλά με μικρά κείμενα που διαδέχονται το ένα το άλλο, είναι γραμμένα σε έμμετρο λόγο και στοχεύουν κυρίως στο συναισθηματικό κόσμο του αναγνώστη σε αντίθεση με ένα πεζογράφημα. Παρ’ όλα αυτά το να διαβάζει κανείς ποίηση είναι σαν να κοιτά έναν ζωγραφικό πίνακα. Γιατί η ποίηση είναι ζωγραφική που λαλεί στα μύχια της ψυχής και της καρδιάς μας.  Continue reading «Το αναπόφευκτο της μοναξιάς-Γιάννης Ζαραμπούκας (Review)»